• Autorzy projektu 1

«Biogramy»

Autorzy projektu/architektura

Konrad Brynda - architekt, wynalazca i przedsiębiorca urodzony w Genewie. Doświadczenie i wiedzę zyskał poprzez aktywność w Szwajcarii, w Kalifornii i w Szkocji, rozwijając własne podejście do pracy oparte o niezależne myślenie. Po dwóch latach studiów i kilku latach autodydaktyki i pracy przy projektach architektonicznych i technicznych, założył swoje własne biuro architektoniczne (Atelier Konrad Brynda). Pełnił kluczowe role w projektach takich jak: domy dla rodzin o niskich dochodach (Sacramento, Kalifornia, 2007), szkoła prywatna (Forres, Szkocja, 2013), czy też lotnisko regionalne (Samedan, Szwajcaria, 2020). Obecnie koncentruje się na rozwoju “Præfabrica” – platformy promującej przemyślaną architekturę poprzez indywidualizowane modele budynków stosujące współczesne technologie prefabrykacji. Jako były pilot, interesuje się lotnictwem i technologiami transportu (lotnictwo eksperymentalne; napędy oparte o odnawialne źródła energii; osobisty szybki transport), które rozwija od niedawna jako przedsiębiorstwo “Eero”.

Piotr Bujas - architekt, projektant, artysta wizualny i badacz architektury. Jako projektant zajmuje się praktyką integralnego, interdyscyplinarnego projektowania, łączącą różne skale i wymiary; od metodologii, strategii miejskich, architektury, wystawiennictwa po komunikację wizualną. Główne obszary działania to ponowne użycie przestrzeni/budynków, architektura alternatywna i projektowanie graficzne (w ramach BADR). Jako badacz zajmuje się tworzeniem i rozprzestrzenianiem wiedzy o dziedzictwie architektury 20. wieku, praktyką krytyczną i doradczą (w ramach TRACE). Jako artysta brał udział m.in. w wystawie ArsMediale; 2001 Bunkier Sztuki, Międzynarodowym przeglądzie Fluid landscapes; 2008 zkm Karlsruhe. Autor i współpracownik projektów badawczych dotyczących transferu wiedzy, materialnej i niematerialnej produkcji architektury; South of East-West, 2010 13/eth Zurich i inne instytucje; Lifting the Curtain. Central European Architectural Networks, od 2014/trace; Brazilian miracle. Remote modernity, od 2015/trace. Kurator wystaw Postmodernizm jest prawie w porządku. Polska architektura po socjalistycznej globalizacji, (wraz z Łukaszem Stankiem et. al.), msn Warszawa 2011; projektu Culburb. Kulturalna akupunktura dla przedmieść stolic Środkowej Europy; 2012/ccea i inni partnerzy, Lifting the Curtain... w ramach 14. Międzynarodowej Wystawy Architektury w La Biennale di Venezia, 2014. Współautor i redaktor książek Postmodernizm jest prawie w porządku. Polska architektura po socjalistycznej globalizacji; Bęc Zmiana/msn 2012, Lifting the Curtain. Central European Architectural Networks; (wraz z Igorem Kovačevićem, Iris Meder i in.), Editions FourreTout / ccea 2018. Założyciel środkowoeuropejskiego thinktanku badań architektonicznych (TRACE)

Paweł Krzaczkowski - kompozytor, muzyk, pisarz, artysta multimedialny. Autor esejów z zakresu teorii architektury, redaktor kilku publikacji architektonicznych, m.in. Przewodnika dla dryfujących (Bęc Zmiana, 2015). Współtwórca Otwartego Studia Antyfaszystowskiego – OSA. Jest autorem/współautorem wielu projektów muzycznych/dźwiękowych dla takich instytucji jak: Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Warszawa), Centrum Sztuki Współczesnej Ujazdowski, Bunkier Sztuki (Kraków), Arsenał (Poznań), TR Warszawa, Teatr Studio (Warszawa), Festiwal Warszawska Jesień, Sacrum Profanum (Kraków), Musica Polonica Nova (Wrocław), Audio Art (Kraków), Galeria Labirynt, X-plorations (Düsseldorf), Amok (Aarhus). Współpracował m.in. z Normanem Leto, Robertem Curgenvenem, Lorenzo Bruscim, Krzysztofem Cybulskim, Ewą Majewską, Piotrem Bujasem, Natalią Romik. Jako librecista współpracował m.in. ze Sławomirem Kupczakiem, Dominikiem Karskim, Sławomirem Wojciechowskim. Pracował jako asystent w Pracowni Przestrzeni Publicznej i Muzyki Eksperymentalnej na Akademii Sztuk w Szczecinie. Autor nagradzanego poematu Wstęgi Möbiusa (Rita Baum, 2017), oraz albumów muzycznych King Midas Has Donkey’s Ears (BAS Records, 2019) i Random Roots (wraz z Piotrem Łyszkiewiczem jako Psychogeografia, Gusstaff Records 2020) . Jako muzyk występuje w duecie ze Sławomirem Wojciechowskim (jako Woyfer/Zajwert) oraz Piotrem Łyszkiewiczem (jako Psychogeografia). Prowadzi solową aktywność koncertową pod pseudonimem Zajwert, wykonując autorskie kompozycje na analogowe instrumenty elektroniczne oraz preparowane pianino. Jako kurator organizuje m.in. koncerty z muzyką współczesną, m.in. cykl koncertów 4 for Beckett (TR Warszawa, 2014/15), Un well Tuned Architecture of Dystopia (Teatr Studio, 2016) oraz Suma 4.30. Koncert dla Leszka Knaflewskiego (CSW Zamek Ujazdowski, 2017).

Gospodarze

www.teatrcinema.pl
www.festiwalmuzykiteatralnej.pl

Zbigniew Szumski - studiował na wydziale malarstwa i grafiki w PWSSP w Gdańsku, dyplom u prof. Jerzego Krechowicza w 1983r. Zajmuje się rysunkiem, grafiką, scenografią, reżyserią teatralną. Jest współzałożycielem i dyrektorem Teatru Cinema, interdyscyplinarnej grupy funkcjonującej na granicy teatru, tańca i sztuk wizualnych, działającej od 1992 roku. Szumski jest autorem i reżyserem takich spektakli, jak: Dong, Bilard, Nie mówię tu o miłości, Brudne piękno, Tak.To.Tu, Miałem taki sen, Trylogia Petera Handke (we współpracy z Aspik Theater z Niemiec i Local Theatre z Izraela), Albert Lux, Słownik sytuacji (w koprodukcji ze Spielart Festival z Monachium, Hebbel Theater z Berlina, Forum Freies Theater Düsseldorf), Mamo, chcę tańczyć Mahlera (w koprodukcji z LOFFT Lipsk), Krótka historia kroku marszowego, Opowieści i pamięć (w koprodukcji z Acco Theatre z Izraela), Hotel Dieu, Re//mix. Pina Baush, Rewia Ognia, Kto się śmieje z moich lęków (zrealizowany w Meksyku), Posthuman Theatre (we współpracy z Teatrem Kaitaisha z Tokio), Upadek przyszłości (we współpracy z tancerzem i choreografem z Izraela, Iradem Mazliah), Heartbreak Hotel (we współpracy z Teatrem A3), „Nicea, 14.VII” (we współpracy z Teatrem Akhe z Petersburga). Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Pomysłodawca i dyrektor Festiwalu Muzyki Teatralnej odbywającego się w Jeleniej Górze w latach 2005-2017. Laureat nagrody Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej im. Jerzego Bonieckiego oraz odznaki honorowej Zasłużony dla Kultury Polskiej. Mieszka i pracuje w karkonoskich Michałowicach.

Katarzyna Rotkiewicz-Szumska - jest absolwentką Wydziału Malarstwa i Grafiki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom obroniła w 1983 roku u prof. Jerzego Krechowicza. Na początku lat 90.wraz z mężem Zbigniewem Szumskim, wycofała się z konwencjonalnie pojmowanego życia artystycznego, przenosząc się do Michałowic – niewielkiej, peryferyjnej miejscowości położonej na Dolnym Śląsku, z dala od artworldu. W Michałowicach Szumscy skupili wokół siebie grupę artystów, aktorów i tancerzy, tworząc Teatr Cinema – autorską formułę o awangardowym rodowodzie. Kariera artystyczna Szumskiej (będącej w Cinemie scenografką, fotografką, aktorką i menadżerką) przebiegała odtąd głównie w ramach pracy zespołowej i podejmowanych wspólnie produkcji na pograniczu teatru, performansu i sztuk wizualnych. Jest laureatką nagrody Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej im. Jerzego Bonieckiego i dwukrotną stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego . W ramach stypendium zrealizowała „Poczet Repatriantów Śląskich” – filmowo-malarski projekt o mieszkańcach Michałowic, ich osobistych historiach i miejscu, w którym żyją. W 2013 roku otrzymała nagrodę Miasta Jeleniej Góry za wystawę „Portrety w zawieszeniu” – najważniejsze wydarzenie roku w dziedzinie sztuk wizualnych. W latach 2014–2017 współpracowała przy realizacji projektu Katarzyny Kozyry „Szukając Jezusa” (zdjęcia, kamera wideo, praca badawcza). W ostatnich latach prace Szumskiej były wystawiane m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki i Muzeum Narodowym w Szczecinie. Od 2019 związana z WallGallery.

Rada Domu (w przyszłości odpowiedzialna za przyznawanie pobytów rezydencyjnych w Domu Czasu Odzyskanego)

Marcin Barski - kurator muzyczny, artysta dźwiękowy. Jest współzałożycielem Instytutu Pejzażu Dźwiękowego. Prowadził wytwórnie płytowe AudioTong i Mathka, prezentujące między innymi współczesną krakowską muzykę eksperymentalną, awangardową i improwizowaną. Autor albumu Wanda’s Dream (Reading Group, 2018).

Prof. dr hab. Marek Chołoniewski - ukończył studia gry na organach (L. Werner), teorii muzyki i kompozycji (B. Schaeffer) oraz muzyki elektronicznej (J. Patkowski) w krakowskiej Akademii Muzycznej. W 1977 roku założył Muzykę Centrum, od 2000 jest kierownikiem Studia Muzyki Elektroakustycznej Akademii Muzycznej w Krakowie. Jest założycielem i współtwórcą wielu zespołów, m.in.: Pociąg Towarowy, ch&k&k, mc2 duo, Kinetic Trio. Pisze muzykę instrumentalną i elektroakustyczną dla radia, filmu i tv, jest autorem instalacji dźwiękowych i wideo, projektów audiowizualnych, przestrzennych i sieciowych. Koncertuje, prowadzi kursy i wykłady na całym świecie. Jest inicjatorem wielu projektów międzynarodowych: m.in. Festiwal Audio Art (1993), Międzynarodowe Warsztaty Muzyki Współczesnej Kraków/Stuttgart (1993), GlobalMix (1998), gpsArt (2000), Bridges (2003), Polskie Stowarzyszenie Muzyki Elektroakustycznej (2005), Polska Sztuka Dźwiękowa w Chinach (2006). W 2006 otrzymał Nagrodę Honorową ZKP, Nagrodę Ministra Kultury oraz Independent Project Grant fundacji cec ArtsLink w Nowym Jorku. Od 2008 jest sekretarzem Międzynarodowej Konfederacji Muzyki Elektroakustycznej (cime/icem).

Monika Konrad - absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej. Praktykę zawodową zdobyła m.in w pracowniach oma i Claus en Kaan Architecten w Holandii, w ostatnich czterech latach pracowała w na stanowisku dyrektora ds. projektów w kb Strełka w Moskwie. Aktualnie Dyrektor Miejskiej Pracowni Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju Urzędu m.st. Warszawy.

Katarzyna Kozyra - rzeźbiarka, fotografka, autorka performansów, filmów, instalacji wideo oraz akcji artystycznych. Absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1998 roku odbyła gościnnie studia podyplomowe w Hochschule für Graphik und Buchkunst w Lipsku, w pracowni Nowych Mediów u prof. Helmuta Marka. Działania Kozyry przyczyniły się do powstania tzw. sztuki krytycznej, a także miały istotny wpływ na kształt współczesnej kultury, będąc nieraz punktem wyjścia do szerszej dyskusji. Laureatka m.in. nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Warszawa 2011) i Paszportu Polityki (Warszawa 1997). Stypendystka daad (Berlin 2003) oraz Fundacji Kościuszkowskiej (Nowy Jork 2000). W 1999 roku otrzymała honorowe wyróżnienie na 48. Biennale Sztuki w Wenecji za instalację wideo Łaźnia męska prezentowaną w Polskim Pawilonie. W 2011 roku uzyskała stopień doktora na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 2013 roku Huffington Post zaliczył Katarzynę Kozyrę do grona dziesięciu najważniejszych artystek nowego milenium.

Monika Pasiecznik - krytyczka muzyczna i kuratorka. Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim i teorii muzyki na Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Publikuje w takich fachowych czasopismach muzycznych, jak Glissando (Polska), Dissonance (Szwajcaria), Neue Zeitschrift für Musik (Niemcy), MusikTexte (Niemcy), Positionen (Niemcy), World New Music Magazine (Belgia), Spuren (Austria) i in. Autorka książki Rytuał superformuły (Krytyka Polityczna 2011) oraz współautorka (wraz z Tomaszem Biernackim) zbioru esejów o współczesnych operach Po zmierzchu (Krytyka Polityczna 2012). Jako kuratorka współpracowała z takimi festiwalami, jak Warszawska Jesień, Sacrum Profanum (Kraków), Musica Electronica Nova (Wrocław), Poznańska Wiosna Muzyczna, Huddersfield Contemporary Music Festival, Nuova Consonanza (Rzym), Goetheborg Art Sound Festival, Expozice nové hudby (Brno), Klangspuren (Innsbruck), Darmstädter Ferienkurse für Neue Musik, a także z instytucjami takimi, jak Muzeum Sztuki Nowoczesnej (Warszawa), Nowy Teatr (Warszawa), Narodowy Instytut Audiowizualny (Warszawa), Europejski Kongres Kultury (Wrocław). Za swe projekty była w 2015 roku nominowana do prestiżowej międzynarodowej nagrody Classical: next Innovation Award.

Dr Łukasz Stanek - starszy wykładowca w Manchester School of Architecture, Uniwersytet w Manchesterze (W. Brytania). Autor książki Henri Lefebvre of Space: Architecture, Urban Research and the Production of Theory (2011) i redaktorem książki Lefebvre’a Toward a Architecture of Enjoyment (2014). Jego najnowsza książka, Architecture in Global Socialism. Eastern Europe, West Africa, and the Middle East in the Cold War zostałaopublikowana przez Princeton University Press w 2020 r. Stanek uczył w eth Zurich, Harvard University Graduate School of Design oraz w Taubman College na University of Michigan.